நீளும் உன் கரங்கள் நிஜமென…
நீளும் உன் கரங்கள் நிஜமென…
**************************************
நீளும் உன் கரங்கள்
நிஜமென நம்பி…
இதோ…
கார்மேகத்தின் ஓரம் கிழித்து
பார் நனைக்கும்
மழைத் துளிபோல்
உன் மேல்
விழுந்து கொண்டிருக்கின்றேன்!
பிறக்கும் போதே
அதிஷ்டங்கள் யாவும்
அடியோடு அறுக்கப்பட்டு
சாபங்களை மட்டுமே
தலையில் சுமந்தபடி…
இது
நீ வாங்கி வந்த வரம்!
அன்பு…
பாசம்…
நேசம்…
அரவணைப்பு…
அத்தனையும்
அடியோடு அறுக்கப்பட்டவளாய்…
இது
நான் வாங்கி வந்த வரம்!
ம்…!
பசியின் கொடூரமும்
உணவின் தேவையும் உணர்ந்த
பிச்சைக்காரனைப் போல்…
உண்மையான நேசத்தின் தேவையும்
நெஞ்சம் தேடும்
பாசத்தின் தவிப்பும்
உன்னாலும் என்னாலும் மட்டுமே
உண்மையாய் உணர முடியும்!
ம்…!
உன் தலை சாய்த்துக் கொள்ள
தக்க தருணங்களில்
அன்புத் தாயாய் நான்
என் சேயாய் நீ!
சோகங்கள் வாட்டும் போது
தோள் சாய்ந்து கொள்ளவும்
ஊடல்கள் கொண்டு
உன் உயிரை
உருக்கிப் பிழிந்தாலும்
என் உயிரின் கடைசித் துளி
என்னை விட்டுப் பிரியும் வரை…
உன் அன்புத் தோழியாய் நான்
என் அன்புத் தோழனாய் நீ!
போடா என்று சொல்லி
பொய்ச் சண்டை போட்டு
மறு நிமிடம்
“மன்னிப்பு” என்னும் பூ தூவி
உயிரின் தீபமேற்றி
உன் உயிரோடு கலக்கும்
உன் தங்கையாய் நான்
என் அண்ணனாய் நீ!
ஒற்றை விரல் கோர்த்து
பற்றிப் படர்ந்து
எனக்காக நீயும்
உனக்காக நானும்
நிறைவான அன்பினில்…
கற்பும் நட்பும்
கண்ணென மதித்து
இறுதி வரை உறுதியாய்
நிஜமான நட்பின் சுவாசிப்புடன்…
நீளும் உன் கரங்கள்
நிஜமென நம்பி…
இரு சிறகுகளிலும்
இருந்த பாரங்களை
இறக்கி வைத்த
சின்னப் பட்டாம் பூச்சியாய் நான்!
உங்களோடு வலம் வரும்
*** இவள் - சத்தியா ***
